Je moet rustig aan gaan doen, dat is wat dr. Bilardo tegen me zei in het VU. Ik vroeg: “moet ik per direct alles laten vallen, ook mijn werk? Is dit een advies of eerder een bevel?” Ze keek me aan en sprak de woorden: een bevel.

We zijn nu alweer jaren verder, maar ik weet dat ik van mijn leven niet meer ga vergeten hoe angst voor een nieuw leven echt voelt.

Ik was de 24 weken voorbij maar niets was zeker.

Ik mocht thuis zijn, een boodschap doen zolang ik maar geen zware tassen zou tillen, bezoek ontvangen en iedere week naar het ziekenhuis rijden voor controle. Meer zat er niet in. De muren kwamen op mij af en ik voelde me zo alleen.

Wat had ik ze graag gekend, de andere vrouwen die net als ik met angst rondliepen tijdens hun zwangerschap. Of: de vrouwen die net als ik kampen met restklachten naar pre-eclampsie.  De vrouwen die vroeggeboorte wilden bespreken, want een prematuur is nu eenmaal echt anders. We zouden elkaar begrijpen: de angst te verliezen, het gevoel van falen, de jaloezie naar anderen, de irritatie vanwege domme vragen van anderen en de liefde of het verlangen. Het zou ons verbinden. We zouden aan een half woord genoeg hebben.

Daarom besloot ik vrij spontaan om vrouwencirkels op te starten. Of eigenlijk mamacirkels. Geen gezweef of cermemonie, wel een eerlijke ‘inner circle’ voor vrouwen zonder roze wolk vooraf, tijdens of na de zwangerschap.

Wees welkom

Is een groep niets voor jou?

Laten we dan eens vrijblijvend kennismaken, wie weet starten we daarna met een counselingstraject op maat. Vul daarvoor het formulier hieronder in 👇

Ja, ik wil starten met een counselingtraject op maat

Bronnen: wetten.overheid.nl en UWV

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *