Over ruimte innemen, opnieuw beginnen en omgaan met schuldgevoel

Ik was zwanger en alles ging goed. Maar ik was bang dat ik met lege armen zou eindigen. Het is een angst die ik heel moeilijk vind om te omschrijven. Het verlamde me. En hoewel ik mentaal overbelast raakte, moe was en daardoor ook lichamelijke klachten kreeg, wilde ik me niet ziekmelden. Of aangeven dat ik eerder wilde stoppen dan mijn eigenlijke verlofdatum. Dat voelde als falen. Als aanstellerij.

Ik ben toch niet ziek, dacht ik. Er zijn zoveel vrouwen die kinderen krijgen en doorwerken. Dit hoorde er vast bij. Dus ik moest niet zeuren. Ik werkte door.

Na verlof weer aan het werk

Fast forward naar het einde van mijn verlof. Ik had gedacht dat ik dan zin zou hebben om weer aan het werk te gaan. Dat ik ‘terug’ zou zijn. Maar dat was ik niet. Niet de oude in elk geval. En dat is precies het punt. Ik werd niet de oude. Ik werd een nieuwe versie van mezelf. Voor mij gold: mijn werk moest ik anders gaan invullen want het ging niet meer zoals het voorheen altijd wel ging.

Mijn lichaam deed langer over het herstel dan gedacht. Mijn hoofd bleef vol zorgen en liefde. Mijn brein zat vol hormonen en hield me niet op de hoogte van het draaiboek. Mijn prioriteiten waren totaal veranderd.

Herstel is geen rechte lijn

Een kinderwens, zwanger zijn, bevallen, herstellen en dan het ouderschap. Fysiek en mentaal, het lijkt op papier een logisch proces. Alsof het één vanzelf volgt uit het ander. Maar dat is het niet. Niet voor iedereen. Niet altijd.

Juist één tegenslag onderweg zoals IVF, een complexe zwangerschap, een bevalling die anders loopt dan verwacht, een traumatische ervaring, verlies of een postnatale depressie, het kan alles op scherp zetten. En als je die ervaring wegdrukt of probeert te negeren, kan de impact zomaar maanden of jaren optellen bij je herstelproces. Niet omdat je faalt. Maar omdat je lichaam en je systeem zeggen: “er is iets dat aandacht nodig heeft.”

Je wilt doorgaan. Maar je systeem zegt: stop even

Toch verwachten we vaak van onszelf dat we gewoon ‘doorgaan’. Terwijl je lichaam, je hoofd, je hele systeem eigenlijk roept: stop even. Sta nou heel even stil. Laat me bijkomen.

Daarom moeten we praten over hoe je het aankaart als je:

• liever een dag extra thuiswerkt
  eerder wilt of moet stoppen dan je officiële verlofdatum
  nog niet kunt starten na je verlof
  je vaker moet ziekmelden
  extra afspraken hebt bij de verloskundige of het ziekenhuis

Hoe herken ik dat ik aan de bel moet trekken?

Vraag jezelf eens af wat je lichaam of je hoofd eigenlijk probeert te vertellen. Alleen al stilstaan bij die vraag kan het begin van herstel zijn. Ga zitten, je kunt een ontspannende geleide meditatie doen, een check-in of body scan bijvoorbeeld. Stel jezelf daarna de volgende vragen “wat wil mijn lijf of hoofd me eigenlijk vertellen? Wat probeer ik nu al weken weg te duwen? Wat voel ik: vermoeidheid of pijn bijvoorbeeld en waar voel ik dat? En tot slot, nu ik dit weet: waar heb ik dan nu behoefte aan”.

Daarna luister je naar jezelf. Stel je voelt je moe, er rolt een traan over je wang, je wilt niets liever dan even niet werken. Spreek dan ook met jezelf af: ok dan gaan we daar nu een oplossing voor vinden. Want zeg eens eerlijk, zou je zoiets niet ook zeggen tegen je beste vriendin die er doorheen zit? En zou je haar dan ook niet gunnen dat het even zachter mag? Ja toch? Nu mag je het jezelf gunnen. Of als dat echt te moeilijk is, gun het dan je baby.

Wat kan ik vandaag of morgen al doen?

Een eerste stap kan zijn om iemand in vertrouwen te vertellen dat je het zwaar hebt. Zeg bijvoorbeeld: “Sinds… merk ik dat ik op ben, maar ik blijf mezelf pushen hier op kantoor. Dat wat er gebeurde (bepaal zelf of en wat je hierover wilt delen) vraagt aandacht en dat gaat niet meer samen met de hoge verwachtingen die ik van mezelf heb op mijn werk. Ik wil niet uitvallen dus ik wil je vragen, kun je met mij meedenken over hoe ik dit anders kan aanpakken of hoe ik het gesprek met mijn leidinggevende kan aangaan?”

Maar oh dat schuldgevoel

Je hoofd fluistert dat je faalt. Of dat het jouw schuld is dat… Dat je niet moet zeuren, het er allemaal gewoon bij hoort.

Je omgeving ziet misschien niets en bevestigt daarmee (onbedoeld) jouw twijfel.
En jij raakt verder verwijderd van wat je eigenlijk nodig hebt.
Je mag aangeven dat het (nog) niet lukt. Je mag opnieuw opbouwen. Je mag om hulp vragen.

Als counselor begeleid ik vrouwen precies in deze fase van hun leven: bij het zoeken naar woorden, grenzen, rust en erkenning. Niet om ‘de oude’ weer te worden, maar om steviger in je nieuwe zelf te landen: als vrouw en als moeder.

💬 Herken je je in mijn verhaal?
💡Vraag je je af hoe jij op een gezonde manier ruimte kunt innemen, op werk of thuis?

Plan dan een vrijblijvend kennismakingsgesprek met mij. Je hoeft het echt niet eerst helemaal te hebben uitgedacht. Soms is het al genoeg dat je het gevoel hebt: dit wringt. Hoe waardevol is het dan als je daarover kunt praten met iemand die met je meedenkt, helpt ordenen en je aanmoedigt om te doen wat jou echt verder helpt?

PS. En hoe het met mij afliep? We zijn een aantal jaar later, en ik herken ook de oude ik weer. Het is dus niet helemaal weg, er moest ruimte ontstaan om dingen die ik voorheen leuk vond, die me energie gaven, weer te herontdekken. Het is nu verweven met wat ik leerde en wie ik werd toen ik moeder werd. Dat is mooi. En dat gun ik jou ook.