Ik dacht altijd dat helen na trauma betekende dat ik rust vond.
Dat ik daarna weer positief en gelukkig door het leven zou gaan.
Dat ik geen triggers meer zou kennen.
Dat het goed zou zijn gekomen na wat er gebeurde.

Wat helen niet is

Maar dat is geen heling. Dat is de schijn ophouden.
Het helen zelf is rommelig, en er is geen toverstaf die na het zware werk alles wegwist.

Nee. Het zit er nog.
De herinnering. Soms een trigger.
Het kan opspelen op een onverwacht moment.
Het is zachter, dat wel. Je bent sneller weer terug geveerd naar het nu.

En eigenlijk… vind ik het woord ‘heling’ niet eens zo passend.
Het klinkt alsof je kapot bent.
Alsof er iets mis is met jou dat gerepareerd moet worden.
Maar je bent niet stuk.
Er is iets gebeurd dat impact had.
Dat je mag begrijpen, doorvoelen, aanvaarden: zo was het.
Zodat je verder kunt groeien.
Niet terug naar wie je was maar verder, dieper, voller in wie je nu aan het worden bent.

Wat helen wel is

Dus bij gebrek aan een beter woord:

Helen is jezelf telkens opnieuw vasthouden wanneer je een oude of een verse wond tegenkomt.
Het is jezelf ontmoeten met compassie in plaats van schaamte, schuld of boosheid.
Het is leren om bij je pijn te blijven.
Haar onder ogen te komen, ook al schreeuwt alles in je om te vluchten, te verdoven of het te negeren.

Het is er dwars doorheen gaan.
Ook als je bang bent voor wat je daar aantreft.

Het is op komen dagen, niet als je de beste versie van jezelf.
Niet als de vrouw die zegt: “kom op het kan altijd nog erger.”
Maar als je meest eerlijke en echte zelf.

De jij die luistert naar het verhaal dat je nooit had hoeven dragen.
De jij die veiligheid nodig heeft.
Zachtheid.
Jou.

Helen start wanneer je luistert.
Leert aanvaarden en erkent dat het jou overkwam.
In de momenten waarop je kiest om te omarmen wat je niet had willen meemaken.

Je bent hier niet om de schijn op te houden.
Je bent hier om te leven.
Rommelig. Eerlijk. Heel.

Hoe ik je hierin begeleid

Ik doe dit werk met zoveel passie, omdat ik dagelijks zie hoeveel vrouwen voelen dat hun onverwerkte emoties, trauma’s en overtuigingen invloed hebben op hun leven maar niet weten hoe ze zichzelf hierin kunnen ondersteunen.

In mijn begeleiding gaan we samen op onderzoek: wat vraagt aandacht?
Soms is dat iets wat gebeurde tijdens de bevalling.
Soms is het woede: waarom kan ik niet zwanger worden? Ik doe toch alles goed?
Soms is het rouw om een kind, een relatie die verandert, of om gemiste momenten

En soms ligt het dieper.
Niet het nu vraagt om aandacht, maar het kind in jou dat zich alleen voelt nu je moeder bent geworden.
Of je wil begrijpen waarom je doet zoals je doet, misschien draag je iets wat niet van jou is, maar van je moeder. Of je grootmoeder. Of nog eerder.

Voor veel vrouwen komt dat besef pas maanden later. Bijvoorbeeld als de storm een beetje is gaan liggen na een maand of 4. Als je weer aan het werk gaat na je verlof. Als je eindelijk zwanger bent na een lang vruchtbaarheidstraject. Als je opnieuw zwanger raakt na eerder verlies of trauma.

Dan ineens komt de vraag: waar ben ik mee bezig? Waarom voel ik me zo?
Dan wordt het duidelijk: ik red het zo niet, ik heb hulp nodig.

Dat moment is geen zwakte.
Het is een keerpunt.
Een uitnodiging.

We helen allemaal op onze eigen manier.
In onze eigen volgorde, met onze eigen thema’s en in een eigen tempo.
Daarom geloof ik ook niet in een stappenplan dat we samen doorlopen.
Ik geloof in maatwerk.
En dat is dan ook precies wat ik doe.

Ik luister en geef je de handvatten die je nodig hebt om te helen.

Herken je jezelf hierin? In een 1-op-1 sessie kijk ik met je mee naar wat nu aandacht vraagt. Plan direct een afspraak in of reageer via het onderstaande formulier